(ပထမအၾကိမ္)...

လိမ္ညာျခင္းေတြႏွင့္စတင္ျပီး မုသားေတြႏွင့္ပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့သည္...
နာမည္တစ္ခုေတာ့ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့သား။

(ပထမတစ္၀က္)...

သူငယ္ခ်င္းေတာ့ျဖစ္ေကာင္းေလာက္ရဲ ႔....
မဟုုတ္ေတာ့ဘူးပဲ...
လိမ္ညာမႈေတြက သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ ့ေတာင္လက္မခံဘူးတဲ့...
ဒီလုိနဲ ့ပဲ ေ၀းခဲ့ၾကျပန္သည္။

(ဒုုတိယအၾကိမ္)...

ကုိယ့္ကုုိကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္သည္...
ျဖစ္ႏုိင္ေသးသလားဟု...
မုိက္မဲေသာ မတည္ျငိမ္မႈေတြက...
ရူးသြပ္စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးျပန္သည္...
လုိရာဆြဲေတြးမႈေလပဲလား...
ဒီလုိနဲ ့ပဲ နီးစပ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။

(ဒုတိယႏွင့္ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္)...

အခ်စ္ဟုုေတာင္ မဆုိထားႏွင့္...
ယံုၾကည္မႈဆိုတာ အစကတည္းကမွမရွိခဲ့တာပဲေလ...
နားလည္မႈတစ္ခုကိုု လစ္လွ်ဴရႈ...
သံသယကိုု ပစားေပးခဲ့သူမဟုုတ္လား...
ရွိေစေတာ့ ကံၾကမၼာေရ...
ဒီတစ္ေခါက္လည္း နင္ႏုိင္လုိက္အံုးေပါ့...
ေနာက္ဆံုုးေတာ့လည္း...
ဘာမွလက္ခံမရရွိလုိက္ေသာ ဗလာရင္ခြင္တစ္ခုမွ..
မ်က္ရွဒဏ္ရာတစ္ခုႏွင့္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္...