Tuesday, April 26, 2011

Monday, April 11, 2011

(ပထမအၾကိမ္)...

လိမ္ညာျခင္းေတြႏွင့္စတင္ျပီး မုသားေတြႏွင့္ပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့သည္...
နာမည္တစ္ခုေတာ့ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့သား။

(ပထမတစ္၀က္)...

သူငယ္ခ်င္းေတာ့ျဖစ္ေကာင္းေလာက္ရဲ ႔....
မဟုုတ္ေတာ့ဘူးပဲ...
လိမ္ညာမႈေတြက သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ ့ေတာင္လက္မခံဘူးတဲ့...
ဒီလုိနဲ ့ပဲ ေ၀းခဲ့ၾကျပန္သည္။

(ဒုုတိယအၾကိမ္)...

ကုိယ့္ကုုိကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္သည္...
ျဖစ္ႏုိင္ေသးသလားဟု...
မုိက္မဲေသာ မတည္ျငိမ္မႈေတြက...
ရူးသြပ္စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးျပန္သည္...
လုိရာဆြဲေတြးမႈေလပဲလား...
ဒီလုိနဲ ့ပဲ နီးစပ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။

(ဒုတိယႏွင့္ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္)...

အခ်စ္ဟုုေတာင္ မဆုိထားႏွင့္...
ယံုၾကည္မႈဆိုတာ အစကတည္းကမွမရွိခဲ့တာပဲေလ...
နားလည္မႈတစ္ခုကိုု လစ္လွ်ဴရႈ...
သံသယကိုု ပစားေပးခဲ့သူမဟုုတ္လား...
ရွိေစေတာ့ ကံၾကမၼာေရ...
ဒီတစ္ေခါက္လည္း နင္ႏုိင္လုိက္အံုးေပါ့...
ေနာက္ဆံုုးေတာ့လည္း...
ဘာမွလက္ခံမရရွိလုိက္ေသာ ဗလာရင္ခြင္တစ္ခုမွ..
မ်က္ရွဒဏ္ရာတစ္ခုႏွင့္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္...

သတိ!!........အခ်စ္ မရွိ!!....

ငါ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္လုိ ့မေျပာနဲ ့...
ငါ့ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္စရာ အရုပ္တစ္ခုလိုပဲ နင္သတ္မွတ္ခဲ့တာ...
ငါ့ကုိ ျမတ္ႏုိးတယ္လုိ ့မေျပာနဲ ့...
ငါ့ကို နင္ရဲ ႔ သ၀န္တုိ သံသယေတြနဲ ့ပဲ ပိတ္ေလွာင္ထားခဲ့တာ...
နင့္ဖက္က ငါ့ကိုုမယံုၾကည္ႏိုင္ခဲ့သလို...
ငါကလည္း ဒီထက္ပုုိ နားမလည္ေပးႏုိင္ေတာ့တဲ့အတြက္..
ငါတုိ ့ရဲ ့ဒုုတိယေျမာက္ ဇာတ္လမ္းကို...
ဒီမွာပဲ အမုုန္းမဲ့ အဆံုးသတ္လုိက္ၾကပါစုိ ့...