မေရရာျခင္း... အပိုင္း (၁)

ေရးလက္စ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာင္အသက္မ၀င္တဲ့..
ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္...
အေတြးေတြကို ျပန္ေႏႊးတုိင္း...
ေပၞလာတတ္ေသာ..မေသခ်ာျခင္းမ်ား...

ဆန္းၾကယ္ေသာ ဘာသာစကားတစ္ခု...
တစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္...
မရင့္က်က္ေသာ အရာရာက မေန ့ကအတုိင္း...

ငါးႏွစ္.....
လံုေလာက္သင့္ျပီထင္ပါတယ္...
မေရရာေသာ ဘ၀တစ္ခုကို အဆံုးအျဖတ္ေပးဖုိ ့...
ေကာင္းမြန္ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို...
ေတြေ၀ေသာ အေတြးမ်ားက ရုိင္းစိုင္းစြာ ေႏွာင့္ယွက္တတ္ျမဲ...

တခ်က္...ခ်က္...
ခုန္ေနတဲ့ နာရီလက္တံတစ္ေခ်ာင္းက...
လူသားေတြထက္ ၀တၱရားသိ..
တာ၀န္ပိုေက်တတ္တယ္ထင္ရဲ ့...

ႏွလံုးသားနဲ ့စေတးတဲ့ အျပံဳးက ပီျပင္လုိက္တာ...
ရက္စက္ႏုိင္သူရဲ ့ ျပတ္သားမႈေလပဲလား...
စိတ္ကစားမႈတဲ့...
ရင္တစ္ခုလံုးနဲ ့ရင္းလုိက္သူရဲ ့အရႈံးကုိမျမင္ေလသလား...
ေတာင္းပန္ပါတယ္တဲ့လား...
စကားတစ္ခြန္းနဲ ့အရာရာေခ်ဖ်က္လုိ ့ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ...
ခြင့္မလႊတ္နဲ ့ဆုိပါလား...
မုန္းဖုိ ့ခ်စ္ခဲ့တာမွမဟုတ္ပဲ...
ေမ့ဖုိ ့စကားကိုလြယ္ကူစြာေျပာတတ္သူ...
မင္း အခ်စ္ေၾကာင့္နာက်ဥ္တတ္လာျပီဆုိတဲ့
တစ္ေန ့ၾကရင္ မင္းကုိ ငါေမ့ေပးမယ္...
......