အံ့ၾသတာပဲ....
ဘယ္ေလာက္မ်ားလွည့္စားတတ္တဲ့ ေလာကၾကီးလဲလုိ ့...
ကြ်န္မထပ္အညာခံလိုက္ရျပီတဲ့ေလ...
ဘာမွမျဖစ္သလုိေနေနမိေပမယ့္...
အသည္းရဲ ့ေထာင့္တစ္ေနရာ ေခ်ာင္ေလးတစ္ခုမွာ
စူးတစ္ေခ်ာင္းက နစ္ျပီး နာေနေသးတယ္...
အဲ့ဒီအနာကို label တပ္မယ္ဆုိရင္
နာက်ည္းမႈေခါင္းစဥ္ေအာက္ကို အမွတ္၁၀၀အျပည့္နဲ ့၀င္မယ္နဲ ့တူတယ္.....
က်န္တာေတြအကုန္လံုးကိုရွင္းထုတ္ႏုိင္လိုက္ေပမယ့္..
အဲ့ဒဏ္ရာကေတာ့အျမဲအမာရြတ္ထင္ေနေတာ့မယ္...
ကုိယ္တုိင္ပိုင္ျပီး အစိုးမရတဲ့ ကြ်န္မရဲ ့စိတ္က
မၾကာခဏဆုိသလုိသူ ့ဆီကိုေရာက္ေရာက္သြားမိေသးတယ္...
မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ...ဒါက ၾကိဳတင္ Program သြင္းထားလုိ ့ရတဲ့ အရာမ်ိဳးမွမဟုတ္တာ...
သင္ခန္းစာေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးရျပီးတာေတာင္မွပဲ...
အမွတ္မရွိႏုိင္ေသးတဲ့ ကြ်န္မကုိယ္ကြ်န္မ သိပ္စိတ္တုိတယ္...
ခ်စ္သူရည္းစားမေျပာနဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚေတာင္မွပဲ ေလာဘၾကီးေနမိတာ...
ေမွ်ာ္လင့္ထားတာနဲ ့ျဖစ္လာတာတစ္ျခားစီျဖစ္ေနရင္
ကြ်န္မပဲခံစားရတာေတြကို သိေနေပမယ့္...
ကြ်န္မအဲ့ဒီအက်င့္ေတြကို မစြန္ ့လႊတ္ႏုိင္ေသးဘူး...
အဲ့ဒါနဲ ့ပဲ ကြ်န္မရဲ ့ဒဏ္ရာေတြ ေသရာပါေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ ့....
No comments:
Post a Comment